در به در ثانیه ها

از آن لحظه که مرا در غربت خویش تنها فکندی همه فریادم در حنجره خاموش شد و سکوت ، سکوتی تلخ بر ذره ذره وجودم جاری شد شادی تمام ثانیه هایی که با تو گذشت همه بغضی شد بس دردناک، کابوسی ناتمام که تکه تکه آرزو هایم را می گدازد و مرا در هم می شکند اما به خاطر داشته باش که یاد من زمزمه ی لب تمام عاشقان دنیا خواهد بود

مردی که تنها یادگار او سایه یی در نیمه شبهای تار بی مهتاب بود...