در به در ثانیه ها

و سخنی به از بی سخنی، نشنیدم،

ساکن سرای سکوت شدم،

و صدره ی صابری در پوشیدم ،

مرغی گشتم ؛

چشم او،از یگانگی،

پر او، از همیشگی،

در هوای بی چگونگی،می پریدم ،

کاسه ای بیاشامیدم که هرگز، تا ابد،

از تشنگی او سیراب نشدم،

                                                                        بایزید بسطامی